Kategorie

Odbiór towaru, następna faza cotygodniowej procedury odbywał się wieczorem w pierwszy wtorek po zrzucie. O szóstej czterdzieści pięć, po typowo stołówkowej i pozbawionej smaku kolacji, Jamie MacKenzie wracał jak co dzień do akademika, wystukiwał czterocyfrowy kod, otwierał skrzynkę i wyjmował pocztę. We wtorki, czasami w środy, wśród listów znajdował dwadzieścia osiem, pięćdziesiąt sześć, a niekiedy nawet osiemdziesiąt cztery gramy czterdziestoprocentowej kokainy. Każda partia towaru była zapakowana w kilka cieniutkich, hermetycznie zamkniętych paczuszek z wytrzymałego plastiku. Otrzymawszy tygodniowy zapas narkotyku, MacKenzie szedł szybko i ostrożnie do swego pokoju. Natychmiast zatrzaskiwał dwa zamki u drzwi, zamykał okno, zaciągał firankę i czekał. Punktualnie o siódmej, gdy zaczynała się ściśle przestrzegana trzygodzinna nauka własna, Jamie otwierał skrytkę w serwantce, wyjmował z niej elektroniczną wagę szalkową, ponad dwulitrowy słój z laktozą, wielki moździerz i tłuczek, pudełko z grubymi, błyszczącymi papierkami w kształcie kwadracików i niewielką metalową łopatkę. Układał te przedmioty na uprzątniętym fragmencie blatu biurka, siadał i resztę wieczoru spędzał na ważeniu i pakowaniu kokainy. Jamie był tak zwanym "detalistą" albo "gońcem", jak nazywano handlarzy najniższego szczebla. Ważenie i pakowanie towaru nie wymagało od nich jakichś specjalnych predyspozycji, poza odrobiną zręczności, niezbędną do obsługiwania wagi i składania maleńkich kopert z błyszczącego papieru. Kalkulacja była niezwykle prosta, co wynikało z dokładnie rozplanowanego harmonogramu dystrybucji na poziomie hurtowników mniejszych, tych obracających gramami kokainy, i większych - ci obracali kilogramami. Każda cotygodniowa partia czterdziestoprocentowej kokainy ważyła około dwudziestu ośmiu gramów. Zadaniem MacKenziego było odważyć z każdej dokładnie dwadzieścia pięć gramów narkotyku i dokładnie zmieszać go z dwudziestoma pięcioma gramami sproszkowanej laktozy. W rezultacie takiej operacji otrzymywał pięćdziesiąt gramów dwudziestoprocentowej kokainy, którą zapakowywał w pięćdziesiąt starannie odważonych jednogramowych paczuszek. Jako jeden z dwóch autoryzowanych detalistów w uniwersyteckim kampusie, MacKenzie miał sprzedać przynajmniej pięćdziesiąt jednogramowych paczuszek tygodniowo i zgarnąć za to trzy tysiące dolarów. Dwa i pół tysiąca dolarów szło na niedzielny zrzut; rankiem odbierał je łącznik. Pięćset dolarów i pozostałe trzy i trzy dziesiąte grama czterdziestoprocentowej kokainy zostawało dla Jamiego jako udział w zyskach ze sprzedaży każdej partii proszku. Dla młodego człowieka była to kwota aż nadto wystarczająca. Dzięki niej mógł sobie pozwolić na kobiety, ubrania i samochody aż do końca swojej uniwersyteckiej kariery. O ile tylko zachowa należytą ostrożność i nie stanie się chciwy albo głupi. Jednak oddając Jamiemu sprawiedliwość, należy uczciwie stwierdzić, że do typów nieostrożnych nie należał. Z religijną nabożnością przestrzegał naczelnych dyrektyw, jakie wbijano do głów wszystkim detalistom tudzież mniejszym hurtownikom podległym Generałowi. Sprzedawaj tylko ludziom, których znasz i którym całkowicie ufasz, najlepiej z góry ustaloną ilość kokainy tygodniowo. Nigdy nie sprzedawaj komuś, kogo niedawno aresztowano. Nigdy nie proponuj towaru komuś, kogo nie sprawdziłeś, a jeśli taka osoba pyta cię, czy sprzedajesz narkotyki, zaprzeczaj. I nigdy, przenigdy nie sprzedawaj ludziom zupełnie obcym. Tak więc klienta trzeba najpierw poznać i dopiero wtedy ryzykować własny tyłek. MacKenzie nie był też człowiekiem specjalnie chciwym. Kiedy na rynku brakowało towaru, Jamie prawie nigdy nie podbijał ceny, poza nielicznymi wyjątkami, jak choćby w przypadku ekspresowej dostawy dla Bobby'ego Lockwooda, kiedy to musiał sięgnąć do swoich prywatnych zapasów. I z pewnością nie zależało mu na tym - jeszcze nie - by zostać hurtownikiem, mniejszym lub większym, bo uważał, że na grubsze transakcje będzie miał mnóstwo czasu w późniejszym okresie życia. Na razie Jamie MacKenzie był całkowicie zadowolony z tego, że jest młodzieńcem w miarę przystojnym, i że stopniowo zyskuje coraz większą popularność. Wspomaganą, rzecz jasna, nie wysychającym strumieniem pieniędzy oraz kokainy. Nie, Jamie z pewnością nie zachował się nierozważnie, gdy o dziesiątej trzydzieści wieczorem zszedł do skrzynki numer 245, żeby wybrać z niej codzienną porcję kopert, z których jedna zawierała sto pięćdziesiąt dolarów w dziesięciodolarowych banknotach. Nie był też nadmiernie chciwy, gdy mniej więcej trzydzieści sekund później wrzucał do skrzynki Lockwooda zaklejoną kopertę z dwoma gramowymi pakiecikami narkotyku. Popełniał po prostu niewybaczalnie głupi błąd. .

Rownictwo Rosji postkomunistycznej, przyjęli tę liberalną wykładnię. Pozbawiona ca-. Przewiezione będą do obozu ich zwłoki: mają je nieść sami, jak Chrystus swój krzyż na Golgotę.. - Czy... [read more]

Uderzenie uspokoiło kipiel, tak jak policzek uspokaja histeryka. Minęła chwila. Z miejsca, gdzie runął młot, wytrysnęła nagle potężna kolumna wody, a kilka sekund później z jej środka wystrzelił w górę on sam, pociągając za sobą drugą potężną kolumnę. .

- Racja - rzekł Roń, otwierając drzwi. - Zajmiemy osobne kabiny. Uważając, by nie wylać ani kropli Eliksiru Wielosokowego, Harry wśliznął się do środkowej kabiny.. Sekret jest następujący... [read more]

Zosia uśmiechała się wciąż, tylko jej oczy gasły. Hanys dobrze widzi, że powleka je szare szkliwo, a oddech cichnie. Małpka nadal fika koziołki, harcuje, stroi grymasy... W pewnej chwili oddech Zosi ucichł... A wtedy nachylona panna Stasia zdjęła jej sztywniejące ramię ze swego ramienia, ułożyła na poduszce, wstała, zamknęła jej powieki palcami, uklękła i zaczęła się modlić. Nastała ogromna cisza. I znienacka z tej ciszy wypłynął okropny szloch tamtego skurczonego człowieka pod ścianą... Małpka spojrzała zdziwiona po obecnych. Pobiegła do umarłej Zosi, pogłaskała ją po twarzy, a potem stanęła przy łóżku obok panny Stasi, złożyła łapki, w łapkach ukryła swój śmieszny pyszczek i zaczęła cichutko, żałośnie piszczeć... .

- Masz, to dla ciebie - wymamrotał Harry, wkładając książki do kociołka. - Ja sobie kupię.... - Kniaź Witold był razem z królem, a ja byłem przy królu, gdy przywiedziono tych winowajców.... [read more]

- Powiedziałem ci, jego we mnie nie ma. .

- Nie wiedziałem. Nikt nie wiedział... W Paryżu postrzelono oficera WKR, mógł się zwrócić tylko do nas.. - Ha, ha, siadaj, żartowalim, zawrzyj gębę!. Lekko, z premedytacją, jeszcze. Przeci... [read more]

- Z jakiej pani jest sekcji? Spojrzała wystraszona. .

Ciri odchyliła się w siodle, szarpnięciem wodzy i naciskiem stopy zmuszając galopującego konia do zmiany kierunku, zawinęła mieczem. Człowiek z kuszą odwrócił się w ostatniej chwili, zobac... [read more]


Pages:   1 2 3 4 5 6